چون ضمیر عاقلان شد روی خاک

تا بگاه صبح بام از گاه شام

چون سپیده دم به حکمت برکشید

از نیام نیلگون زرین حسام

وز جهان برخاست آن چون قیر دام

همچنین گفتم که روزی برکشد

فاطمی شمشیر حق را از نیام