روی بر تافته از رحمت رحمان رحیم

ای دل و هوش و خرد داده به شیطان رجیم

دل چون بحر تو در معصیت و نرم چو موم

سنگ خاراست گه معذرت و تنگ چو میم

نتوانی که کنی بر سخن حق تو مقام