تات میخواره رفیق است و رباخواره ندیم

نشود رسته هر آن کس که ربوده است دلش

زلف چون نون و قد چون الف و جعد چون جیم

جز ندامت به قیامت نبود رهبر تو

چون به گوش آیدت از بربطی آن راهک نو

روی پژمرده ت چو گل شود و طبع کریم

باز پرچین شودت روی و بخندی به فسوس