اسپ جهان را تو نگیری به تگ

کرد نداندش کسی جرد و رام

گر تو لگامش نکشی سوی دین

او ز تو خورد زود ستاند لگام

خیره مرو از پس او خام خام

شام کنی طمع چو گیری عراق

مصرت پیش است چو رفتی به شام