نیست جسدها همه مگر گل مسنون

گر تو شریفی و بهتری تو ز خویشان

چونکه بری سوی خویش خویش شبیخون؟

بلکه به جان است، نه به تن، شرف مرد

تن صدف است ای پسر، به دین و به دانش

جانت بپرور درو چو لولو مکنون

اهرون از علم شد سمر به جهان در