مر مرا بر رس از این زن، که مرا با او

جز که نادان نخرد کسی به تبر سوزن

طمع جانت کند گر چه بدو کابین

گنج قارون بدهی یا سپه قارن

شست یا بیش گذشته است دی و بهمن

خوی او این است ای مرد، که دانا را

نفروشد همه جز مکر و دروغ و فن