به شب اندر زان پر وانگک روشن

این خسان باد عذابند، چو نادانان

باد ایشان مخر و باد مکن خرمن

چون طمع داری افروختن آتش

دل بخیره چه کنی تنگ چو آگاهی

که جهان سایه ابر است و شب آبستن؟

این جهان معدن رنج و غم و تاریکی است