مسکن شخص توست این فلک ای مسکین

بر سرت گلشن بینی و تو در گلخن

تو مر این گلخن بی رونق تاری را

جز که از جهل نینگاشته ای گلشن

جانت را بهتر ازین هست یکی مسکن

اندر این جای سپنجی چه نهادی دل؟

آب کوبی همی، ای بیهده، در هاون