از پس این دیو چرائی دوان؟

از پس خویشت بدواند همی

گه سوی نوروز و گهی زی خزان

گر تو نه دیوی به همه عمر خویش

پیش تو در می رود او کینه ور

تو زپس او چه دوی شادمان؟

هیچ نترسی که تو را این نهنگ