چو آبم شد من آنگه چو خورم نان؟

به آب روی اگر بی نان بمانم

بسی زان به که خواهم نان ز نادان

به نانش چون من آب خویش بدهم

خطا گفته است زی من هر که گفته است

که «مردم بنده مال است و احسان»

که بنده دانش اند این هر دو زیراک