مرا بگذار با اولاد هارون

کسی کانده برد از نور خورشید

بود مغبون به عمر خویش و محزون

تو ای جاهل برو با آل هامان

بهشت کافر و زندان مومن

جهان است، ای به دنیا گشته مفتون

ازیرا تو به بلخ چون بهشتی