زین قبل می کرد باید هر شبی

تا بشوید گرد و خاک از خویشتن

شاه رومی چون هزیمت شد ز ما

شاه زنگی کینه خواهد آختن

دختران آسمان را انجمن

دوش نامد چشمم از فکرت فراز

تا چه می خواهد ز من جافی زمن