گوئی بهمان زمن مهست و نمرده است

عذر بیفتاد از آنکه کرد زلیفن

جمله رفیقانت رفته اند و تو نادان

پست نشسته ستی و کنار پر ارزن

آب همی کوبی ای رفیق به هاون

تا تو بدین برزنی نگاه کن، ای پیر

چند جوانان برون شدند ز برزن