تا تو بدین برزنی نگاه کن، ای پیر

پست نشسته ستی و کنار پر ارزن

گوئی بهمان زمن مهست و نمرده است

آب همی کوبی ای رفیق به هاون

چند جوانان برون شدند ز برزن

گر به قیاس من و تو بودی، مطرب

زنده بماندی به گیتی از پس موذن