راست همی کن نگار خانه و گلشن

وانگه نندیشی ایچ گاه معاصی

زاتش دوزخ که نیستش در و روزن

شد گل رویت چو کاه و تو به حریصی

راست چگونه شودت کار، چو گردون

راست نهاده است بر تو سنگ فلاخن

دام به راهت پرست، شو تو چو آهو