روز رخشان سپس تیره شبان، گوئی

روز تا شام به زر آب زده ژوپین

وز گه شام بپوشد به سیه چادر

تا به هنگام سحر روی خود این مسکین

آفرین است روان بر اثر نفرین

خاک را شوی همین دوست که می زاید

شور و تلخ و خوب و زشت و ترش و شیرین