گم ازین شد ره مانی که زیک گوهر

آفرین است روان بر اثر نفرین

خاک را شوی همین دوست که می زاید

شور و تلخ و خوب و زشت و ترش و شیرین

به یکی صانع ناید شکر و رخپین

از دو شو نه زین بجه بچه برون ناید

این جنین ناید، پورا، و نه آن جنین