چون بنگری که شست بدادی به طمع شش

تا کی کنی گله که نه خوب است کار من

وز تیر ماه تیره تر آمد بهار من؟

نوحه کنی که وای گل و وای خار من

چون من ز بهر مال دهم روزگار خویش

آید به مال باز به من روزگار من؟