شعرم بخوان و فخر مدان مر مرا به شعر

این هر دو یافتی چو شدی گوش دار من

آبی است نزد من که خمار تو بشکند

پیش آرمت چو گوئی «بشکن خمار من»

دین دان نه شعر فخر من و هم شعار من

ای آنکه کردگار ز بهر تو جفت کرد

با جان هوشیارم شخص نزار من