زمین کان آهن شد از میخ نعل

که با جنگ هر جنگیی پای داشت

بپشت سپه گیو گودرز بود

که پشت و نگهبان هر مرز بود

همه آب دریا شد از خون لعل

بسر بر ز گرد سیاه ابر بست

تبیره دل سنگ خارا بخست