نه بسته طنابی نه ستونی زده زین سان؟

ناگاه گلستانش پدید آرد گلها

چون گشت بیابانش ز دیدار تو پنهان

این گوی سیه را به میان خانه که آویخت

این گوی گران را به هوا بر که نهاده است؟

تا کی به شگفتی بوی از تخت سلیمان؟

این گوی به کردار یکی خوان عظیم است