فرزند نبی جای جد خویش گرفته است

بیمار به سامره و درمان به بدخشان

از دزد فرومایه نه سلطان و نه حاکم

توبه نپذیرند چو افتاد به زندان

وز فخر رسانیده سر تاج به کیوان

آن است گزیده، که خدایش بگزیند

بیهوده چه گوئی سخن بی سر و سامان؟