ای حجت بنشسته به یمگان و سخنهات

آن نامه نیابد مگر از دست تو عنوان

مر بنده ت را دشمن و بدگوی بسی هست

زان بیش کجا هست به درگاه تو مهمان

در جان و دل ناصبیان گشته چو پیکان

گر خاک خراسانت نپذیرفت مخور غم

خشنودی ایزدت به از خاک خراسان