بدخو زمانه با تو به پهلو رود همی

تیمار خویش خود کن و منگر به این و آن

ای از غمان نوان شده امروز، بی گمان

فردا یکی دگر شود از درد تو نوان

حرمت نیافت خسرو و ازو و نه پهلوان

حرمت مدار چشم ز بد خو جهان ازانک

بی حرمتی است عادت ناخوب بدخوان