تا نیکوان هوای تو جستند با نشاط

زاهد شدی کنون که شدی سست و ناتوان

از دنبه تا نماند نومید و بی نصیب

خرسند کی شود سگ بیچاره به استخوان؟

جستی همی تو برتن ایشان چو آهوان

آن موی قیر گونت چو روز سپید گشت

از بس که روزهات فرو شد به قیروان؟