قیرت چو شیر کرد جهان، جادوی است این

جستی همی تو برتن ایشان چو آهوان

آن موی قیر گونت چو روز سپید گشت

از بس که روزهات فرو شد به قیروان؟

جادو بود کسی که کند کار جاودان

پیری عوانی است، نگه کن، که آمده است

ترسم ببرد خواهدت این بدکنش عوان