تو در خز و بز به زیر طارم

زیرا که تو زنده ای چو ایشان

پس چونکه رهی و بنده گشتند،

ای خویش، تو را بجمله خویشان؟

خویشانت برهنه و پریشان

ایشان ز تو جمله بی نیازند

وز بیم تو مانده در بیابان