طنبوری و پای کوب و بربط زن

گر بیدل و مست خلق شد یارب

چون است که مانده ام به زندان من

من رانده بهم چو پیش گه باشد

از بهر خدای سوی این دیوان

یکی بنگر به چشم دلت، ای سن

ده جای به زر عمامه مطرب