گر ستوری کنی و علم نیاموزی

خاک تاریک به خورشید شود رخشان

مردمی کن به طلب دین که بدان داده است

ایزدت عمر که تا به شوی، ای نادان

بر تو تاوان بود این عمر، بلی، تاوان

گر تو را همت بر خواب و خور افتاده است

گرت گویم که ستوری نبود بهتان