چه فضل است پس مر تو را بر چمانه؟

کشان دامن اندر ده و کوی و برزن

زنان دست بر شعرها و زمانه

چه لافی که من یک چمانه بخوردم؟

به شهر تو گرچه گران است آهن

نشائی تو بی بند و بی زاو لانه

کنون پارسائی همی کرد خواهی