چو ماندی به سان خری پیر و لانه

به شهر تو گرچه گران است آهن

نشائی تو بی بند و بی زاو لانه

کنون پارسائی همی کرد خواهی

چگونه شود پارسا، مرد جاهل؟

همی خیره گربه کنی تو به شانه

چو دانش نداری تو، در پارسائی