حبر سیاه و قلم نبید و پیاله

آمدن لاله و گذشتن او کرد

لاله رخسار من چو زرد بلاله

تو به پیاله نبید خور که مرا بس

دهر به پرویزن زمانه فرو بیخت

مردم را چه خیاره و چه رذاله

هرچه درو مغز و آرد بود فرو شد