یک چند داده بود تو را مسته

چون از فساد باز کشی دستت

آنگه دهد صلاح تو را دسته

چون چرغ را دهند، هوای دل

آن باد ساری از سر بیرون کن

اکنون که پخته گشتی و آهسته

وان چون چنار قد چو چنبر شد