ای بر جهنده کره، ز چنگال مرگ

ای خورده خوش و کرده فراوان فره

اکنون که رفت عمر چه گوئی که چه؟

شو گر به حیله جست توانی بجه

از مرگ کس نجست به بیچارگی

بی هوده ای نبرد کسی ره به ده