سوی خرابات همچو تیر نشانه

گوش تو زی بانگ اوست و خواندن او را

بر سر کوی ایستاده ای به بهانه

بس به گرانی روی گهی سوی مسجد

دیو بخندد ز تو چو تو بنشینی

روی به محراب و دل به سوی چمانه

از پس دیوی دوان چو کودک لیکن