خو کرد در این بند و زاولانه

دیوار بلند است تا نبیند

کانجاش چه ماند از برون خانه

چون خانه بیگانه ش آشنا شد

آن است گمانش کنون که این است

او را وطن و جای جاودانه

بل دهر درختی است و نفس مرغی