خورشید را همی به گل اندائی!

بی علم دین همی چه طمع داری؟

در هاون آب خیره چرا سائی؟

عاصی سزای رحمت کی باشد؟

رحمت نه خانه ای است بلند و خوش

نه جامه ای است رنگی و پهنائی!

دین است و علم رحمت، خود دانی