وز جهل معادای روزگاری

جز کانده و غم ندروی و حسرت

هرگاه که تخم محال کاری

آنگه گنه ز روزگار بینی

ناید ز جهان هیچ کار و باری

الا که به تقدیر و امر باری

هش دار که عالم سرای کار است