از گرسنگی خود ز حرامی و حلالی

گر زهد همی جوئی، چندین به در میر

چون می دوی ای بیهده چون اسپ دوالی؟

آز تو نهنگ است همانا، که نپرسد

در مزرعه معصیت و شر چو ابلیس

تخم بزه و، بار بدو، برگ وبالی

از عدل خداوند بیابی چو بیائی