خرسند چرا شد دلت اندر بن این چاه

فردا نروی جز تهی و مفلس و خالی

کوه از غم بی باکی و طغیان تو نالد

بیهوده تو چون در غم طوغان و ینالی؟

با جاه بلند و حشم و همت عالی؟

ای میر اجل، چون اجل آیدت بمیری

هرچند که با عز و جلالی و جمالی