شاید که تو ز اندوه سفر هیچ نهالی

دریاست جهان و، تن تو کشتی و، عمرت

بادی است صبائی و جنوبی و شمالی

این باد همی هیچ شب و روز نهالد

اندر خرد امروز بوال ای پسر ایراک

سی سال برآمد که همی هیچ نوالی

امسال بیفزود تو را دامن پیشین