کردگارت را من در تو همی بینم

این جهان و، تو یکی مطبخ سالاری

که مر این خاک ترش را تو چو طباخان

می به بوی و مزه و رنگ بیاچاری

به ره چشم دل، ای گنبد زنگاری

تو به پرگار خرد پیش روانم در

بی خطرتر ز یکی نقطه پرگاری