مر تو را لاجرم ایزد نه همی خواند

چو پر از شمع فروزنده یکی خاری؟

شمع تو راه بیابان بردو دریا

شمع من راه نمای است سوی باری

بلکه مر ما را خوانده است به همواری

ما خداوند تو را خانه گفتاریم

گر تو او را، فلکا، خانه کرداری