مور و ماهی را بر خاک و به دریا در

جز یکی کار کن و بنده نپنداری

بر من و تو که بخسپیم نگهبانی است

که نگردد هرگز رنجه ز بیداری

نیست پنهان شدن از وی به شب تاری

گر تو را بنده خود خواند سزاوار است

وگرش طاعت داری تو سزاواری