بس به دست گلوی خویش گرفتاری

این تنوری است یکی گرم و بیوبارد

به هر آنچه ش ز تر و خشک بینباری

گر ز بهر خورو خوابستت این کوشش

خردت داد خداوند جهان تا تو

برهی یک ره از این معدن دشواری

تو چه خر فتنه خور چون شدی، ای نادان؟