ز یک سوی آن شارستان کوه بود

مبادا که شب زنده باشم سه پاس

کزویست پیروزی و دستگاه

هم او آفریننده هور و ماه

ز پیکار لشکر بی اندوه بود

بروی دگر بودش آب روان

که روشن شدی مرد را زو روان