این افگندت به کرم و گمراهی

زین چاه همی برآمدت باید

تا چند بوی تو بی گنه چاهی؟

چاه این جسد گران تاریک است

اکنونت دراز کرد می باید

طاعت، که گرفت قد کوتاهی

دوتات شده است پشت، یکتا کن