هرگز که دهدش پادشائی؟

ای غره شده به پادشائی

بهتر بنگر که خود کجائی

آن کس که به بند بسته باشد

تو سوی خرد ز بندگانی

زیرا که به زیر بندهائی

گر بنده نه ای چرا نه از تنت