جهانا دو روئی اگر راست خواهی

جهان را بر امیدها می گذاری

بهاران به امید میوه خزانی

زمستان بر امید سبزه بهاری

که فرزند زائی و فرزند خواری

چو می خورد خواهی بخیره چه زائی؟

وگر می فرود آوری چون برآری؟