درخت ترنج و مر آن را چناری

به فرزند شادی ز پیری پر انده

تو را هم غم الفنج و هم غمگساری

درختی بدیعی ولیکن مرین را

یکی را به گردون همی برفرازی

یکی را به چاهی فرو می فشاری

نمانی مگر گلبنی را، ازیرا